O Krainie Kanału Elbląskiego raz jeszcze...

Utworzono .

Czytaj więcej: O Krainie Kanału Elbląskiego raz jeszcze...Stanisława Pańczuk

O Krainie Kanału Elbląskiego raz jeszcze…

Kraina Kanału Elbląskiego to umowny obszar wokół Kanału Elbląskiego, którego granice wyznaczają miasta ELBLĄG, OSTRÓDA i IŁAWA oraz gminy wiejskie i miejsko-wiejskie: Elbląg, Gronowo Elbląskie, Markusy, Pasłęk, Rychliki, Małdyty, Miłomłyn, Ostróda, Iława, Zalewo.

Szlak kulturowy Kanału Elbląskiego wyznaczają 23 obiekty hydrotechniczne w granicach ww. 13 jednostek samorządowych. Obiekty hydrotechniczne Szlaku Kanału Elbląskiego to:

  1. Port Morski w Elblągu
  2. Przystań żeglugi pasażerskiej z mostem zwodzonym w Elblągu
  3. Most zwodzony w Szopach Elbląskich
  4. Baza rybacka Polskiego Związku Rybackiego w Węglach-Żukowie
  5. Stacja pomp nr 72 i punkt widokowy w Dłużynie
  6. Pochylnia Całuny
  7. Pochylnia Jelenie
  8. Pochylnia Oleśnica
  9. Pochylnia Kąty
  10. Pochylnia Buczyniec i pomnik Jacoba Georga Steenkego
  11. Izba Historii Kanału Elbląskiego
  12. Zajazd pod Kłobukiem
  13. Ceglany most nad Kanałem Elbląskim i budynek mieszkalny Steenkego w Małdytach
  14. Śluza Miłomłyn i rozgałęzienie Kanału Elbląskiego
  15. Port na Jeziorze Drwęckim i przystań ŻOE w Ostródzie
  16. Suchy dok w porcie zimowym w Ostródzie
  17. Tunel wodny w Starych Jabłonkach
  18. Nasyp i droga wodna na Jeziorze Karnickim
  19. Most drewniany w Mozgowie
  20. Most betonowy na Kanale Dobrzyckim
  21. Wyspa Wielka Żuława na Jezioraku
  22. Port śródlądowy w Iławie
  23. Elektrownia wodna na rzece Iławce

Ważną rolę w Krainie Kanału Elbląskiego odgrywają cieki i zbiorniki wodne spięte systemem wodnym Kanału Elbląskiego.

Kanał Elbląski to istota Krainy Kanału Elbląskiego o ogromnym znaczeniu dla rozwoju gospodarki turystycznej.

Związek Gmin Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego zabiega o wpis Kanału Elbląskiego na polską Listę informacyjną UNESCO. Wpis na listę UNESCO wymaga przygotowania na przyjęcie zwiększonej liczby turystów.

Wybrzeże Gdańskie i most zwodzony w Elblągu

Utworzono .

Czytaj więcej: Wybrzeże Gdańskie i most zwodzony w Elblągu Lech Słodownik

Wybrzeże Gdańskie w Elblągu

(Przystań żeglugi pasażerskiej i most zwodzony)

Długi szereg kamienic stojących tuż nad rzeką Elbląg nadawał Staremu Miastu niezwykły urok i znaczenie. Na jednej z tych kamienic, przy ulicy Wodnej 37, zwanej „Kasztanowiec”, gdzie był wyszynk o tej nazwie, umieszczono tabliczkę z kreską oznaczającą poziom wody na Starym Mieście w czasie wielkiej powodzi z 25.3.1888 r. Kamienice te były też niemym świadkiem zwodowania w dniu 21.8.1828 r. pierwszego elbląskiego parowca „Copernicus”, dzięki któremu otwarto regularne połączenie Elbląg - Królewiec. Dla „zabobonnych mieszkańców był to diabelski wynalazek” i nie przyjęto go zbyt dobrze. Coś w tym było, ponieważ już wkrótce Copernicus podczas dużego sztormu osiadł 17.10.1828 r. na mieliźnie koło Bałgi. Ale życie toczyło się dalej i wkrótce zastąpił go wybudowany w Anglii bocznokołowiec Jaskółka (Schwalbe), który odegrał istotną rolę w założeniu i rozwoju kąpieliska morskiego w Krynicy Morskiej. Wiele ciekawych i intrygujących historii wiązało się z portem. Jedno nabrzeże rzeki Elbląg zwane były nabrzeżem Hermanna Balka, założyciela miasta; drugie - nabrzeżem Lubeckim, na cześć Hanzy i pierwszych mieszkańców miasta, którzy przybyli tutaj z Lubeki. To ta część znajdująca się między dwoma mostami: Wysokim i Niskim. Z kolei za tym nabrzeżem znajdowała się Wyspa Spichrzów, gęsto zabudowana spichlerzami zbożowymi, symbolem potęgi handlowej miasta. W 1825 r. elblążanin Friedrich W. Haertel zbudował nad rzeką Elbląg, na odcinku między ul. św. Ducha i Wapienną, pierwsze kąpielisko miejskie, gdzie kabiny do przebierania stały nad wodą, a w wodzie było kilka ruchomych boksów z zatapiającymi się podłogami, dla umiejących i nie umiejących pływać. Ale to kąpielisko utrudniało ruch na rzece, na zimę trzeba było je rozbierać, a ponadto spływające ścieki czyniły je mało zachęcającym do kąpieli. Później władze miasta myślały o „wyrychtowaniu” kolejnego takiego kąpieliska nad rz. Elbląg, ale już w północnej części miasta.

Wileńska Brygada AK w okolicach Jezioraka 1946 r.

Utworzono .

Czytaj więcej: Wileńska Brygada AK w okolicach Jezioraka 1946 r.Kazimierz Skrodzki

Wileńska Brygada AK w okolicach Jezioraka w 1946r.

"(...) wypowiedzieliśmy walkę na śmierć lub życie tym, którzy za pieniądze, ordery lub stanowiska z rąk sowieckich mordują najlepszych Polaków domagających się wolności i sprawiedliwości (...) Nie jesteśmy żadną bandą, tak jak nas nazywają zdrajcy i wyrodni synowie naszej Ojczyzny. My jesteśmy z miast i wiosek polskich. Walczymy za świętą sprawę, za wolną, niezależną, sprawiedliwą i prawdziwie demokratyczną Polskę (...)"[1] .

Obszar byłych Prus Wschodnich pozostawał po II wojnie światowej poza ogólną strukturą Armii Krajowej. Jednak wzbudził on wkrótce zainteresowanie dowództwa podziemnego, z uwagi na aktywizację działań zbrojnych i możliwości rozkwaterowania na tym terenie, słabo jeszcze kontrolowanym przez aparat państwowy, żołnierzy wileńskiej konspiracji.

Ppłk. Antoni Olechnowicz „Pohorocki”, komendant „eksterytorialnego” Okręgu Wileńskiego AK, niezależnego od struktur Delegatury Sił Zbrojnych, a następnie Zrzeszenia WiN, podporządkowany bezpośrednio Szefowi Sztabu Polskich Sił Zbrojnych gen. Stanisławowi Kopańskiemu, zaproponował mjr. Zygmuntowi Szendzielarzowi „Łupaszce” spenetrowanie pod tym kątem terenów Warmii i Mazur[2]. Były one słabo zaludnione i pokryte lasami, wydawało się, że można tu prowadzić partyzantkę nie wywołując masowych represji wobec ludności, tak jak miało to miejsce w Białostockim, Warszawskim i Lubelskim. Major „Łupaszka”, bardzo szeroko zinterpretował polecenie dowódcy. Zaczął ponownie mobilizować swoich podkomendnych z Wileńszczyzny i białostockiego okresu walki. Po krótkim pobycie na Wybrzeżu Gdańskim „Łupaszka” dla bezpieczeństwa przeniósł się w listopadzie 1945 r. pod Sztum, gdzie zaczął zajmować się gospodarstwem, co było jedynie przykrywką prowadzonej przez niego działalności.

Już w marcu 1946 r. oddziały dowodzone przez mjr. „Łupaszkę” wznowiły na szerszą skalę działalność bojową, przeprowadzając szereg akcji ekspropriacyjnych i likwidacyjnych w Gdańsku, woj. gdańskim i zachodniopomorskim. Podjęto także działalność propagandową. Polegała ona na zredagowaniu, powielaniu i rozprowadzaniu ulotek o treści antykomunistycznej. Chciano w ten sposób wyjaśnić społeczeństwu, a głównie żołnierzom LWP sens oraz motywy pozostawania w podziemiu i prowadzenia dalszej walki partyzanckiej. Starano się uświadomić ludziom, iż walka o niepodległą ojczyznę nie skończyła się, że prowadzą ja nadal nie bandyci, lecz prawdziwi patrioci, żołnierze Armii Krajowej.

Tajemnice Kanału Jerzwałdzkiego

Utworzono .

Czytaj więcej: Tajemnice Kanału JerzwałdzkiegoKazimierz Skrodzki

Tajemnice Kanału Jerzwałdzkiego i okolic

Jedną z najbardziej tajemniczych budowli na ziemi zalewskiej jest Kanał Jerzwałdzki, zwany też Kanałem Zdryńskim. Są to potoczne nazwy połączenia kanałowego Jeziora Płaskiego - odnogi Jezioraka - ze śródleśnymi jeziorkami Twaruczek i Zdryńskie, zakończonego groblą, w odległości ok. 1,5 km od ostatniego zbiornika. Owiane tajemnicą są tak okoliczności jego budowy w latach trzydziestych ubiegłego wieku, jak i przeznaczenie. Nie wspominało się o nim w literaturze poświęconej stosunkom wodnym w Prusach Wschodnich. Przebiegu kanału nie zaznaczono też na przedwojennych mapach niemieckich. Początek kanału znajduje się w zachodniej części Jeziora Płaskiego, w zatoczce niedaleko posiadłości, w której mieszkał pisarz Zbigniew Nienacki. Przed 1945 r. jej niemiecka nazwa brzmiała „Mott”, obecnie zaś na mapach oznaczona jest jako zatoka Jerzwałd. Już przed wojną była bardzo zamulona. Dno pokryte jest warstwą osadu o wielometrowej miąższości. Poziom wody wynosi tam zaledwie kilkanaście centymetrów, a latem z dna unoszą się bąbelki gazu o niemiłym zapachu. Na pierwszym odcinku kanału spotykamy most i drogę łączącą Jerzwałd z Suszem i Siemianami. Niedawno był on remontowany, przez co zwiększyła się wydatnie jego nośność. W nie tak odległych jeszcze czasach (pamiętają to obecni mieszkańcy wsi), był ponadto mostek mniej więcej w połowie biegu kanału, pomiędzy mostem na szosie a jeziorem Twaruczek, oraz drewniany most przed samym tym jeziorem na drodze leśnej od leśniczówki Bukownica do miejscowości Dolina (oba mosty zaznaczone są na załączonej mapie z 1955 r.)[1].

Koncepcja sieciowych marek turystycznych Krainy Kanału Elbląskiego

Utworzono .

 Czytaj więcej: Koncepcja sieciowych marek turystycznych Krainy Kanału Elbląskiego

Koncepcja budowy i upowszechniania sieciowych marek turystycznych Krainy Kanału Elbląskiego i icvh komercjalizowania została opracowana w ramach zadania pt. Rozwijanie i promocja turystyki Krainy Kanału Elbląskiego zrealizowanego na podstawie Porozumienia o współpracy z 17 stycznia 2017 roku między Województwem Warmińsko-Mazurskim, Powiatem Elbląskim, Powiatem Iławskim, Powiatem Ostródzkim i Miastem Elblągiem.

Poszczególne elementy Koncepcji zostały wypracowane podczas trzech debat i warsztatów strategicznych zrealizowanych przez Stowarzyszenie Łączy Nas Kanał Elbląski Lokalna Grupa Działania. Przyszedł czas na konsultacje społeczne.
Czekamy na opinie, uwagi, wnioski i propozycje do 30 listopada 2017 roku: e-mailem: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.