Dom Steenkego w Czulpie - uzupełnienie

Utworzono .

Czytaj więcej: Dom Steenkego w Czulpie - uzupełnienieRyszard Kowalski

Dom Steenkego w Czulpie – uzupełnienie

Po opublikowaniu artykułu „Dom Steenkego w Czulpie” autorowi udało się dotrzeć do nowych źródeł na temat pobytu Steenkego w Czulpie, które poszerzają wiedzę na temat jego biografii i zarazem podważają stereotyp twórcy kanału, mieszkającego do końca życia w willi na nad jeziorem Ruda Woda. Taki stereotyp powielany jest w wielu wydawnictwach. Na przykład tygodnik „Das Ostpreussenblatt,” nr 29 z 18 lipca 1964 roku pisał tak: „Na północnym krańcu jeziora Ruda Woda zbudował on (Steenke – R.K.) sobie w Czulpie willę z pięknym założeniem parkowym i pozostał tu do końca życia jako wierny dozorca Kanału Oberlandzkiego z osobliwymi pochylniami”.

Dom Steenkego w Czulpie

Utworzono .

Czytaj więcej: Dom Steenkego w CzulpieRyszard Kowalski

Dom Steenkego w Czulpie

Georg Jakob Steenke (1801-1884), projektant, budowniczy i administrator Kanału Oberlandzkiego, zwanego dzisiaj Elbląskim od około 1850 r. do emerytury w 1875 r. mieszkał i pracował w Czulpie nieopodal Małdyt.

Krótko po II wojnie światowej dom Steenkego spalili żołnierze Armii Czerwonej. W wyniku zniszczeń wojennych nie udało się - jak dotąd - odnaleźć jakiegokolwiek wizerunku Steenkiego. Jak wyglądała siedziba twórcy genialnych pochylni można sobie wyobrazić na podstawie mniej lub bardziej szczegółowych opisów jego dworku czy też willi w licznych opracowaniach i przewodnikach, lecz czy imaginacja może w pełni zastąpić fotografię bądź dokładną rycinę? Na szczęście zachowały się dawne pocztówki, które, wydobyte ze starych szuflad, pojawiają się na aukcjach i stronach internetowych. Ale po kolei.

Adolf Tetzlaff i jego biała flota

Utworzono .

Czytaj więcej: Adolf Tetzlaff i jego biała flotaRyszard Kowalski

Adolf Tetzlaff i jego biała flota

W roku 2010 obchodziliśmy 150. rocznicę oficjalnego otwarcia Kanału Elbląskiego dla żeglugi towarowej, którą zwłaszcza po zbudowaniu sieci kolei żelaznej stopniowo zaczęła wypierać żegluga pasażerska. Początek ostródzkiej żeglugi turystycznej natomiast datuje się na 1912 rok, kiedy to powstało przedsiębiorstwo żeglugowe Adolfa Tetzlaffa (Schiffs-Reederei A. Tetzlaff) z zakresem działalności: przewozy turystyczne osób, holowanie barek i spławianie drewna. Zatem w 2012 roku przypadła setna rocznica założenia tej firmy.

Adolf Tetzlaff urodził się 5 lipca 1888 roku w Siemianach nad Jeziorakiem, w dawnym powiecie morąskim. Ojciec Hermann był mistrzem rybackim w służbie państwowej, aczkolwiek nosił mundur leśnika. Młody Adolf uczył się zawodu ślusarza w Miłomłynie. W 1907 roku zaczął pracować w Królewskiej Inspekcji Budownictwa Wodnego w Ostródzie, najpierw jako ślusarz i potem jako mechanik. Pływając zaś na statku holowniczo-inspekcyjnym „Steenke” poznał warunki żeglugi na Kanale Elbląskim. W 1912 roku ożenił się z Marie Dombrowski, kupił łódź pasażerską i założył własną firmę żeglugową, z zakresem działalności: przewozy turystyczne osób, holowanie barek i spławianie drewna. W 1926 roku, dwa lata po śmierci Marii, wziął ślub z Hedwig, córką czapnika i kuśnierza Carla Kranza z Miłomłyna, z którą miał jeszcze dwanaścioro potomstwa. Jednak nie wszyscy dożyli sędziwego wieku.

Pogórze, Prusy Górne, Oberland...

Utworzono .

Czytaj więcej: Pogórze, Prusy Górne, Oberland...

Lech Słodownik

Pogórze, Prusy Górne, Oberland…

Miasto Pasłęk i najbliższe okolice w geografii fizycznej Polski klasyfikowane są jako „północny kraniec Pojezierza Iławskiego”. Pojezierze to jest natomiast przypisane do fizycznogeograficznego regionu o nazwie „Pojezierze Południowobałtyckie”, wchodzącego w skład obszaru Europy Zachodniej – Niżu Środkowoeuropejskiego (wg współczesnej nomenklatury: Niziny Środkowoeuropejskiej), według regionalizacji J. Kondrackiego. Mimo takiej klasyfikacji okolice Pasłęka wcale nie wyróżniają się charakterystycznymi dla Pojezierza Iławskiego cechami. Przede wszystkim nie ma tu tak imponującej ilości wód śródlądowych, znacznych obszarów leśnych i innych elementów kształtujących krajobraz typowy dla pojezierza. Jednocześnie autonomicznym składnikiem okołopasłęckiego krajobrazu jest także skrawek Żuław Elbląskich od strony Powodowa, Wysokiej, Grądowego Młyna, Topolna, Marwicy i Jelonek.

Tajemnice Kanału Elbląskiego

Utworzono .

Czytaj więcej: Tajemnice Kanału Elbląskiego

Lech Słodownik

Tajemnice Kanału Elbląskiego

Nie ulega wątpliwości, że Kanał Elbląski z oryginalnym systemem pięciu pochylni, gdzie „statki pływają po górach" (wo Schiffe über die Berge fahren), jest dzisiaj unikatowym zabytkiem hydrotechnicznym w skali światowej. Jest także swoistym „perpetuum mobile", bowiem do napędzania swych urządzeń i przetaczania statków „po trawie i przez góry" nie potrzebuje energii elektrycznej, różnego rodzaju paliw, a tylko i wyłącznie odpowiednio wykorzystaną siłę wody. Spełnia też najbardziej wyrafinowane wymogi ekologiczne i oszczędnościowe oraz jest przykładem doskonałej harmonii techniki z naturą.

Dlatego też trudno uwierzyć, że z roku na rok pojawia się coraz więcej problemów finansowych związanych z jego utrzymaniem, zwłaszcza z utrzymaniem i odmulaniem rynny kanałowej. Ostatnio pojawiły się tutaj niespodziewanie bobry, które swoją „aktywność” przejawiły zwłaszcza na kanałowym odcinku między Buczyńcem i Kątami.

Podobne problemy kanał przeżywał już w latach 1870-1890. Wówczas to rozwój kolei żelaznej ogarnął obszar pojezierza i znacznie ograniczył znaczenie kanału w transporcie towarowym, i to już wkrótce po jego otwarciu, tj. w 1862 r.